Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάρτιος, 2011

Πισινοχώρια Ταϋγέτου ( δεν θα τα ακούσετε ποτέ από τον ΣΚΑΪ ).

Εικόνα
Κατά τον αποικισμό τωνΣλάβωνπου έγινε στηνΠελοπόννησοτον 8ο μ.Χ. αιώνα επί αυτοκράτορος του ΒυζαντίουΚωνσταντίνου του Ε', εγκαταστάθηκανΣλάβοιστηΛακωνίακαι κυρίως στις πλαγιές του Ταϋγέτουσαν ποιμένες ή γεωργοί. Στις ανατολικές πλαγιές του Ταϋγέτου εγκαταστάθηκαν οιΣλάβοιΕζερίτεςκαι στιςδυτικές πλαγιές, δηλαδή στην περιοχή της αρχαίαςΔενθελιάτιδος χώρας, εγκαταστάθηκαν οιΣλάβοιΜεληγγοί. Τότε, χτίστηκαν από τους Μεληγγούς τα χωριά που είχαν μέχρι προ ολίγων ετώνσλαβικά ονόματα, όπωςΣίτσοβα,Τσερνίτσα,Μεγάλη ΑναστάσοβακαιΜικρή Αναστάσοβα. Τα χωριάΛαδάκαιΚαρβέλιφαίνεται ότι χτίστηκαν αργότερα, όταν αυξήθηκε ο πληθυσμός της περιοχής. Την εποχή τηςΤουρκοκρατίας, τα παραπάνω έξι χωριά διατήρησαν το καθένα χωριστά το Σλαβικό του όνομα, όλα όμως μαζί ονομάστηκαν «πισινά χωριά», ή «πισινοχώρια», γιατί τα χωριά αυτά σε σχέση με τοΜυστρά, που ήτανε το διοικητικό κέντρο της περιοχής ήταν χτισμένα στοδυτικό (πισινό) μέροςτου Ταϋγέτουενώ οΜυστράςήτανε χτισμένος στο ανατολικό (μπροστινό) μέρους το…

Είπαν και έγραψαν για τον χορό.

Εικόνα
" Μόνον οι αγροίκοι και οι απαίδευτοι μπορούν να μη γνωρίζουν να χορεύουν, ενώ οι πεπαιδευμένοι οφείλουν και με το χορό να έχουν καταπιαστεί επαρκώς" ( ΠΛΑΤΩΝΑΣ )

Τραγούδι με νόημα.

Πολυμορφία και χορός.

Εικόνα
Η γεωμορφολογία αποτελεί παράγοντα διαμόρφωσης του χορού, εφόσον διαμορφώνει τα ρούχα, τις ασχολίες, τη δυνατότητα επικοινωνίας με άλλες περιοχές κ.ά. - αυτό ισχύει για κάθε χώρα. Ιδιαιτερότητα της Ελλάδας αποτελεί ο γωγραφικός τεμαχισμός: εκατό κατοικημένα νησιά και δέκα χιλιάδες χωριά που τα περισσότερα απείχαν μερικές ώρες με το μουλάρι το ένα από το άλλο. Συνθήκες που επιτρέπουν τη διατήρηση μικρών κοινωνιών με οικονομική και πολιτιστική αυτονομία. Οπότε εξηγείται η τεράστια ποικιλλία φορεσιών, μουσικών και χορών σε αναλογία του πληθυσμού.

Είπαν και έγραψαν για τον χορό.

Εικόνα
Ο χορός παίζει θεμελιώδη ρόλο για τις ανθρώπινες σχέσεις, είναι σχολείο κοινωνικής συμπεριφοράς, σχολείο της αρμονίας της ομάδας.
Μέσα στη συλλογικότητα του χορού, ο καθένας μπορεί να καθορίσει την προσωπική του σχέση με το χώρο. ( ΦΩΝ ΛΑΜΠΑΝ )

Θεατρικότητα και χορός.

Εικόνα
Στην Ελλάδα ο χορός εξακολουθεί να είναι μέρος ενός εθίμου. Μπορεί τα έθιμα να ατόνησαν ή να μεταβλήθηκαν σε απλές διασκεδάσεις ή σε τουριστικά θεάματα, μπορεί να έχασαν τη βαθύτερη κοινωνική σημασία τους που τα έκανε απαραίτητα, όμως κάτι έχει μείνει. Για τον Ελληνα ο χορός είναι μια σοβαρή υπόθεση, μεταφέρει νοήματα. Γι αυτό οι ξένοι απορούν που συχνά οι χορευτές δείχνουν κατσουφιασμένοι, ακόμα και στα χορευτικά συγκροτήματα όπου περιμένουν να δουν το μόνιμο χαμόγελο που έχει καθιερωθεί.      Το έθιμο ακολουθεί ένα σενάριο, είναι μια προδιαγεγραμμένη διαδοχή πράξεων, μια από τις οποίες μπορεί να είναι ο χορός. Χορεύουν λοιπόν τότε γιατί πρέπει να χορέψουν τότε, και χορεύουν έτσι γιατί πρέπει να χορέψουν έτσι. Οι παλιοί έλεγαν σε κάποιον που δίσταζε: Ελα να χορέψεις για το καλό. Υπάρχει στο βάθος μια δόση υποχρέωσης, μια διάσταση προσφοράς, συνεισφοράς στην κοινότητα. Μπαίνοντας στο χορό ξέρεις ότι ανεβαίνεις σε μια σκηνή για να παίξεις το ρόλο που σου αναλογεί σε ένα δρώμενο, ξέρεις…

Ρυθμός και χορός.

Εικόνα
Σε σύγκριση με τους άλλους Ευρωπαίους και τους Μεσογειακούς οι Ελληνες θα λέγαμε ότι ενδιαφέρονται περισσότερο για την ποικιλία στο ρυθμό της χορευτικής μουσικής, και λιγότερο για τη μελωδία της. Γοητεύονται από τους ασύμμετρους ρυθμούς, για τούτο αφθονούν τα 5σημα, 7σημα και 9σημα μέτρα. Χρησιμοποιούν το νταούλι, ένα όργανο που δεν κρατάει απλώς το ρυθμό αλλά εξυψώνει σε ιδιαίτερη τέχνη τη ρυθμική διάσταση της μουσικής και την ξεκαθαρίζει δίνοντας σαφείς οδηγίες στο χορευτή. Η ταραμπούκα είναι πολύ πιο διαδεδομένη στη Μεσόγειο γιατί είναι εύχρηστη και γρήγορη, ενώ το ντέφι έχει τέτοια εξάπλωση που δεν αποτελεί ελληνική ιδιομορφία.

Το τραγούδι στον παραδοσιακό χορό.

Εικόνα
Άλλο κατάλοιπο της παραδοσιακής κοινωνίας είναι ότι ο Ελληνας χορεύει το τραγούδι, δεν εκτελεί το χορό. Κάτι ανάλογο συναντάμε στη βυζαντινή μουσική: η μελωδία υπάρχει για να υπηρετεί το λόγο, είναι ορφανή χωρίς αυτόν. Το ίδιο και ο παραδοσιακός χορός: υπηρετεί το τραγούδι. Και πάλι δεν πρέπει να παραπλανηθούμε από ό,τι βλέπουμε σήμερα. Οσο πιο παλιά πηγαίνουμε τόσο βλέπουμε ότι συχνότερα χόρευαν με το στόμα, χωρίς όργανα παρά με αυτά. Ο παλιός χορευτής δεν παραγγέλνει χορό αλλά τραγούδι. Ξέρει ποιο τραγούδι του πάει, ποιο τον διεγείρει και τον συνεπαίρνει (συνήθως είναι αυτό που διάλεγε ο χορευτής τον οποίο είχε μικρός σαν πρότυπο). Συνήθως ο μουσικός ξέρει το τραγούδι του καθενός και του το παίζει πριν το παραγγείλει. 

Είπαν και έγραψαν για το χορό.

Εικόνα
Ο χορός καθιστά τον Θεό  παρόντα και τον άνθρωπο ισχυρό.
Εκφράζει την ενότητα και την υπεροχή της ομάδας. Γι' αυτό και αποκαλύπτει το μεγαλείο ή τις αδυναμίες    
ενός πολιτισμού. ( ΡΟΖΕ ΓΚΑΡΩΝΤΥ )

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ 1922. ΧΟΡΟΣ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ - ΡΟΔΟΣ

Ατομικότητα - συλλογικότητα στον παραδοσιακό χορό.

Εικόνα
Οι χοροί εκφράζουν έναν μεγάλο βαθμό συλλογικότητας. Αυτό φαίνεται από το ότι: α)  Τα βήματα είναι απλά ώστε να μπορεί να τα εκτελέσει ο καθένας στο χωριό. Ελάχιστοι είναι οι χοροί που αποκλείουν έναν γέρο ή μια γριά με τη δυσκολία τους - αυτοί απλώς θα τους εκτελέσουν με πιο στρωτά βήματα. β)  Το ίδιο με τους ρυθμούς - είναι σχετικά αργοί. Αλλωστε πολύ συχνά χόρευαν τραγουδιστά, χωρίς όργανα. Το τέμπο αυξήθηκε πρόσφατα, όταν οι χοροί πέρασαν από τον παραδοσιακό στον φολκλορικό χώρο. γ)  Η συλλογικότητα φαίνεται και από τον σχηματισμό: κυριαρχεί ο ανοιχτός κύκλος. Ο κλειστός κύκλος (που δείχνει τον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό συλλογικότητας) μπορεί να είναι πολύ σπάνιος, οι ζευγαρωτοί όμως χοροί (που δείχνουν λιγότερη συλλογικότητα από τον κύκλο) είναι λίγοι και οι μοναχικοί ακόμα λιγότεροι. δ)  Το πιάσιμο είναι σφιχτό, φέρνει τα σώματα πολύ κοντά. Σε κοινότητες με ακόμα μεγαλύτερη συνοχή τα σώματα χορεύουν σχεδόν εξ επαφής, όπως σε μέρη ορεινά με πιάσιμο από τα μπράτσα (Πωγωνίσιος, Τσακώνικο…